“Ey Peygamber! Sana ve mü’minlerden sana tâbi olanlara Allah yeter.” (Enfâl,8/64)

“Yeryüzünde (küfr ehline ) baskın duruma gelinceye kadar hiçbir peygambere esirleri bulunması yaraşmaz. Siz geçici dünya malını istiyorsunuz, oysa Allah (sizin için) âhireti istiyor. Allah azîzdir (güçlüdür), hakîmdir (hikmet sâhibidir).” (Enfâl, 8/67)

“Eğer sana hainlik etmek isterlerse (üzülme, çünkü) daha önce Allah’a da hainlik etmişlerdi de Allah onlara karşı sana imkân ve kudret vermişti. Allah alîmdir (bilendir), hakîmdir (hikmet sahibidir).” (Enfâl, 8/71)

“Klasik dönemin önde gelen düşünürleri, en genel anlamıyla, bilimler ve sanatları mümkün kılan şey’in insanın nutuk (düşünme) gücü olduğunda görüş birliğine varmışlardır.” (s.24)

“İnsan hayatının amacı olan temel değeri tespit etmek ve bu değer etrafında örgütlenmek gerekir. Bu ise hem değeri en üst seviyede temsil eden yönetici veya yöneticilere hem de bu değeri korumak amacıyla yöneticilerin vazettiği yasalara ihtiyacı doğurur. Fârâbî bir yandan Kitâbü’l-Hurûf’ta insan topluluklarının hakikat bilgisi etrafında örgütlenmiş bir toplum kurma, bilimleri ve sanatları geliştirme sürecinin uzun zamana yayıldığını, diğer yandan bazı insanların hiçbir çaba sarf etmeden yahut çok az çaba sarf ederek hakikat bilgisini alıp insanların anlayabileceği bir seviyeye indirerek toplumu inşa ve ibka eden (baki kılan) yasalar vazedebilecegini iddia eder. Böylece hem insanlığın döngüsel gelişimini hem de peygamberler etrafında örgütlenen toplum düzenlerini açıklamayı amaçlar. (…)” (s.27)

“Mukadderâtta olan şeyler başa gelmeğe başladığında, azîz ve celîl olan Allah’a itirazlarda bulunmak; dînin, tevhîdin, tevekkül ve ihlâsın ölmesi demektir. İnanan bir kalb kader karşısında ‘Niçin, Nasıl, Neden’ gibi kelimelerle başlayan soruları aslâ sormaz. Mukadderâtta olan şeyler vuku buldukça, söylediği sadece şu olur: Evet. Allah’ın takdiri vuku bulmuştur.

Nefs, bütün varlığı ile kadere karşıdır; Allah’ın takdiri ile çekişme halindedir, hep kadere karşı çıkar, itirazlarda bulunur. Nefsini ıslah etmek isteyen onunla savaşır, taa onun şerrinden emin oluncaya kadar. Eğer ıslah yolunda kendisiyle savaşılır, ve mutmain hale getirilirse, yani menfî eğilim ve ihtiraslarından arındırılırsa, bu takdirde o hayır içinde hayır olur. İşte bu hâle geldiğinde ona dönük ilâhî hitap (meâlen) şu olur: ‘Ey hakikate ermiş nefs (rûh)! Dön Rabbine, sen O’ndan râzı, o da senden râzı olarak.’ (Fecr, 89/27-28)

İsmet Özel’in İstiklâl Marşı Derneği internet portali İsmet Özel Köşesi’nde ‘ALIN TERİ GÖZ NURU’üst-başlığı altında ‘İP FIRLATILMIŞ; AMA NEDENSE TUTULMAMIŞ’ başlığıyla çıkan 26 Muharrem 1444 (24 Ağustos 2022)tarihli yazısının(http://www.istiklalmarsidernegi.org.tr/lsmet Ozel?ld=135&Katld=7) birkaç yerinden yapacağım alıntılamalardan (ilk alıntı da o yazının ikinci paragrafının sonuna doğru ard arda iki kısa cümle olarak başlığı teşkil ediyor) oluşacak bu yazı. İsmet Özel Robert Frost gibi şiirin tercümede kaybolan şey olduğuna inanıyor. Bu inanç ona ‘isterseniz’ dedirterek T.S.Eliot’un Four Quartets kitabının ikinci şiiri East Coker’in başındaki ibareyi (in my beginning is my end) Türkçeye ‘Sonum başlangıcımda saklıdır’ diye tercüme edebileceğimizi dile getirmiş.(…) ‘Bütün insanlar şaşırtılmaktan hem korku hem de zevk duyar.’ diyor.

“(…) Goethe’nin ‘dünya tarihinin zaman zaman yeniden yazılması lâzım’ şeklindeki düşüncesi bugün bilim tarihi açısından da geçerliliğini sürdürmektedir. (…)

Yaklaşık iki yüz sene sonra, aktarma ve özümseme dönemi bitip yavaş yavaş üretme dönemine geçiş yapılmıştır. (…) Burada müşahhas misaller verme imkânı yoktur, fakat şu tespit yapılmak zorundadır ki Müslüman ilim adamları, eskilerden kalma ne kadar ilim dalı varsa hepsinde daha yüksek bilgi ve kavrayış seviyesine ulaşmışlardır. (…) Buna ilaveten kendilerine sistematik ve uygulamalı çalışma için gerekli olan deney ve aynı zamanda teori ile pratik arasında denge olması prensibini borçluyuz. Bu gelişme 15. yy.dan itibaren durgunluğa dönüşmeye başlamıştır. (…) Şarkiyatçılığın alt bölümü olarak Arabistik veya İslâm Bilimleri, yani Arapça yazılmış bilimlerin araştırılması 18. yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıkmıştır. Bu konuda öncülük yapan Jacob Reiske’nin ‘İslâm Dünyası’nı -bir meslektaşımızın ifade ettiği gibi- cihanşümul tarihin tam ortasına yerleştirmeyi denemesi takdire şayandır. (…) Bu meyanda, aslında kendisi için yabancı olan İslâm’in düşünce dünyasını ve iki kültüre mensup insanların ortak noktalarını ne kadar güzel kavrayabildiğini birçok fırsatta dile getirip gösteren Goethe aklıma gelir. Jakob Reiske’den bu yana aralarında birçok Alman’ın bulunduğu çok sayıda Arabist, Arapça kaynakları araştırmak ve yayınlamak suretiyle İslâm kültürüne mensup bilim adamlarının kazanımlarını tanıtmaya çalışmışlardır. En önemli başarılarından biri ise günümüzdeki Müslümanların dikkatini kendi zengin bilimsel miraslarına yönlendirmeleri ve daha ileri seviyede araştırmalara önayak olmalarıdır. Bu bilim adamları arasında en etkilisi ve önemlisi ise benim Müteveffa hocam Hellmut Ritter’dir. Kendisi uzun yıllar Frankfurt Üniversitesi’nde görev yapmıştır.

Şimdi bu şehirde ve bahsettiğim üniversiteye bağlı olarak Arap-İslâm Bilimleri Tarihi Enstitüsü kuruldu. Enstitümüzün gaye ve hedeflerinden bazıları şunlardır:

1. Bilim adamlarının bir kısmı tarafından Arap-İslâm Bilimleri tarihinin araştırılması ve Arap-İslâm bilim adamlarının bilim tarihindeki yerini anlatan eserlerin neşredilmesi, mesela Arapça orijinal metinlerin yeniden yayınlanması ve Avrupa dillerine tercüme edilmesi ile bilimsel bir derginin yayınlanması.

2. Arap-İslâm Bilimleri tarihinin öğretilmesi için öğretmen ve araştırmacıların yetiştirilmesi. Bu hedefe kolay ulaşmak için üstün kabiliyetli öğrencilere burs verilmesi.

3.Bir merkezi kütüphanenin ve Arapça yazmalardan oluşan mikrofilm arşivinin kurulması.

4. Profesör, araştırmacı ve kütüphanecilerin enstitümüzde araştırma yapmaları, seminer ve ilmî müzakerelere davet edilmeleri.

5.En azından bilim tarihi dalında Batı’daki meslekdaşlarımızın ulaştıkları araştırma sonuçlarının İslâm ülkelerindeki meslekdaş ve öğrencilere zamanında intikali.