Birisi Akif Emre’nin “Sistem, avansı geri istiyor” başlıklı yazısı, diğeri Süleyman Seyfi Öğün’ün “Tadı kaçan dünyaya dair” başlıklı yazısı. Her iki yazıdaki yaklaşım ve görüşleri tamâmen benimsediğimi söyleyemem ama ana-akım dışı yaklaşım ve görüşler içermeleri, bu yazıların okunmasının ve üzerinde düşünülmesinin yararlı olacağını akla getiriyor. Bunun için haberdar etmek istedim. Her ikisinden beşer cümle alıntılayarak.
“Sizi çoklukla böbürleniş (o derecede) oyaladı ki, kabirlere varıncaya kadar ziyâret ettiniz.” (Et-Tekâsür Sûresi-102/1-2)
“Muhakkak insan Rabbine karşı çok nankördür.” (El-Âdiyat Sûresi-100/6)
İbrahim Tenekeci’nin “Kar” başlıklı yazısının birkaç yerinden alıntılar:
“Kış bilgimizi tazeledik. Gökten beyaz haber geldi, uslu insanlara dönüştük. Sakinlik iyidir.
(…)
Ömer Erdem’in “Kar kardeşliği ve çocuklar” başlıklı bu günkü yazısından bazı cümleler:
“Nerede çocukları sevindiren bir şey varsa orada umut var. Kar yağınca değişir çocuk da. Peşine düş onun, izini sür. Bir çocuğu mutlu eden şey aslında büyükleri tekrar bir araya çağırıyor ve unutulmuş güzellikleri müjdeliyordur. (…)
“Havada süzülen şu kar tanelerinin yaptığına bir bakın; nasıl da örtüyorlar el ele tutuşarak hayat diye peşinde koştuğumuz şu sonu gelmez kargaşanın üstünü boydan boya? (…)”
