“Yıllarca yaşadığımız zamana ayak uydurabilmek için çabalayıp durduk; şimdi görüyoruz ki ayaklarımız çoktan bizi kendine uydurmuş götürüyor! (…) Yaşıyoruz, yani iki nokta arasında bilerek ya da gayrı ihtiyari yürüyoruz işte. Yürüyoruz ama nereye?
“(…) İlginç olan 1908’de “ebediyen” “ilân” edildiği ve alanının sürekli biçimde genişleyeceği düşünülen “hürriyet”in imparatorluktan cumhuriyete ulaşan bir süreçte ancak “teneffüs araları”nda yaşanabilmiş olmasıdır.
Bu genişlikteki bir zaman dilimi, “hürriyetin doğmaması”nın liderlik ve siyasal örgütlenmeler üzerinden açıklanabilmesini imkânsız kılmaktadır. Dolayısıyla konuya “yapısal” bir sorun olarak yaklaşmak anlamlıdır.
“(…) Çok katlı bilme dereceleri olduğuna inanan bir kişinin kendi zaviyesinden gördüğü bir hakikati o zaviyeden görmeyen birisine ispatlamaya kalkması kadar saçma bir şey olamaz. Geleneğin ustaları “Bir aptalla tartışıyorsanız iki aptal tartışıyor demektir” derler. (…)
İlki Rasim Özdenören’in “Kan dökmedeki bu gözü dönmüşlük nedir?” başlıklı yazısı. Yazının son satırları:
“(…) “Beklenen mutluluk biraz ilerde.”
“Biraz…”
İfadedeki, kafiye olsun torba dolsunculuğa, laf ola haline bakar mısınız? Ne demek “biraz ilerde”? Bekleyin, safsınız ya, aptalsınız ya, benim her dediğime inanırsınız ya, sizi parmağımda oynatıyorum ya, bekleyin, işte “biraz ilerde…” Çıkmaz ayın son çarşambası gibi.
(…)
(…) Bağlılıkların oluşturduğu psikolojik edilgenlik içinde bunu yapmak kolay değil biliyorum. Ama felakete gidilirken bir şuur hamlesi olmalıydı.
Bin kişi çıksa ve “Yanlışı gördük, uyanın kardeşlerim” diye seslense, bu 15 Temmuz cinayetine gelinmezdi en azından. (…)“
