“Sahîh-i Buhârî Muhtasarı ve Tecrîd-i Sarîh Tercemesi ve Şerhi” adlı, müellifi Zeynü’d-dîn Ahmed b. Ahmed b. Abdi’l-Lâtîfi’z-Zebîdî; Mütercimi, Darülfünun Müderrislerinden Ahmed Naim olan bu önemli eserden (Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Sayı:55-3, Üçüncü Cilt, Sekizinci Baskı, Ankara 1983) ilk aktaracağım metin, Kunut Duası meâli:
Onun yazdığı günler en azından okuyunca içimde bir kıpırtı olacağı beklentisiyle heyecanlandığım günler. Kendisi ben lisede ikinci sınıftayken doğmuş biri; ama yazılarını etkileyici, düşündürücü, feyz aldırıcı bulduğum kişilerin yaşça benden küçük olmalarıyla benim yaşıma yakın veya benden yaşlı olmaları arasında inanın hiç fark hissetmiyorum.
Yenişafak’tan Fatma Barbarosoğlu’nun “Orhan Okay’ın ardından /Feraset ve ihtimam”, İbrahim Tenekeci’nin “Kayıplarımız”, Mustafa Kutlu’nun “Devlet ve şahsiyet” başlıklı yazıları.
Star’dan Ahmet Taşgetiren’in “Gülen’in oynadığı tiyatro” başlıklı yazısı.
Sabah’tan Hasan Bülent Kahraman’ın “Bir aldanan var ama…” başlıklı yazısı.
” (…) Sebep ne olursa olsun çocukların masumiyeti ve dokunulmazlıkları konusundaki asgari vasatımızı kaybedersek gelecekte yaşayabilecek bir ülkemiz olmayacağı konusunda zihnim çok net. (…)
Kendisini üniversite mezunu olur olmaz girdiğim asistanlık sınavını kazanınca göreve başladığım 1971 yılında Erzurum Atatürk Üniversitesi’nde tanıdım. Orada Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde hoca idi.
