Ömer Erdem’in “Kar kardeşliği ve çocuklar” başlıklı bu günkü yazısından bazı cümleler:
“Nerede çocukları sevindiren bir şey varsa orada umut var. Kar yağınca değişir çocuk da. Peşine düş onun, izini sür. Bir çocuğu mutlu eden şey aslında büyükleri tekrar bir araya çağırıyor ve unutulmuş güzellikleri müjdeliyordur. (…)
“Havada süzülen şu kar tanelerinin yaptığına bir bakın; nasıl da örtüyorlar el ele tutuşarak hayat diye peşinde koştuğumuz şu sonu gelmez kargaşanın üstünü boydan boya? (…)”
*Kendilerine Tevrât yükletilip de sonra onu taşımayanların hâli koca koca kitaplar taşıyan eşeğin hâli gibidir. Allâh’ın âyetlerini yalan sayan kavmin vasfı ne kötüdür! Allah zâlim kavme hidâyet vermez. (El-Cum’a sûresi-62/5)
Mahmud Erol Kılıç’ın “Din adamı modelimiz Yunus Emre olsaydı” başlıklı yazısından:
“Bazılarının bu başlığa istihza ile yaklaşacağını ve yazının devamını okumayacaklarını tahmin ediyorum (…)”
1971 yılı Ocak ayının 11. günü Erzurum Atatürk Üniversitesi Fen Fakültesi’nde bu fakültenin bölümlerine asistan alınması amacıyla sınav yapılıyordu. Ben de İstanbul’dan ‘Doğu Ekspresi’yle 40 saatlik bir yolculukla Jeoloji bölümüne alınacak bir asistan için adaylardan biri olarak Erzurum’a gelmiş bulunuyordum.
