“Muhalefet olamayacakların ana muhalefet olduğu ülke!” başlıklı bir yazısı (Star, 01.12.2016) çıktı bugün Lütfü Oflaz’ın.
Bu ilginç ve dikkat çekici başlıklı yazıdan iki de cümle aktarayım.
“(…) Böyle bir muhalefet partisi olabilir mi? (…)”
“(…) İktidarın dikkate alacağı, çekineceği, uyarıları üzerine kendisine çeki düzen vereceği güçte bir ana muhalefet partisinin olması lazım. (…)”
Süleyman Seyfi Öğün’ün yazısından (Yeni Şafak, 01.12.2016, “Batıcılar…” başlıklı yazı) :
“(…) Batıcılık gerek bir doktrin; gerek ondan daha mühimi; bir sendrom olarak zâten târihsel kopuşu öngördüğü için kendisi kendisini şişirmekteydi. (…)
İbrahim Karagül’ün bu günkü yazısının başlığı şöyle: “AB bizim için artık bir Can Dündar kadardır..”
Haşmet Babaoğlu’nun yazısının (Sabah, 30 Ekim 2016) başlığında ve içerisinde geçiyor bu söz. Yazıdan o kısmı ve diğer bir sözü alıntılıyorum:
Kur’ân-ı Kerîm, “mü’minîn” ve “mü’minât” (erkek ve kadın olarak İslâm Dini dahilinde îman edenler) için temel Kitaptır. Allah(cc.)’dan Cebrail(as.) isimli melek aracılığıyla son peygamberi Hz. Muhammed Mustafa(sav.)’ya indirilmiştir. Sûreler âyetleri kapsar şekilde tasnif edilmiş durumdadır. ‘Mucize’ anlamı da taşıyan ‘ayet’ler, ilâhi hakikate işaret eden bilgiler ve ilkeler içerirler. Kur’ân-ı Kerîm, inanan insanlar için dahi okunması, anlaşılması, üzerinde düşünülmesi, ders ve ibret alınması, öğrenilmesi/kavranması/idrak edilmesi bitmeyecek derinlikte, zenginlikte, özgünlüğü korunmuş Allah Kelâmı olarak tek olan son ilahî kitaptır.
