Özellikle merhûm Balıkesirli Hasan Basri Çantay‘ ın (1887-1964) Kur’ân-ı Hakîm ve Meâl-i Kerîm” adlı eserinden (Birinci Cild, Yedinci Baskı, 1392 H./1972 M. Nâşiri: Mürşid Çantay,Bayezid-İstanbul, Ahmed Said Matbaası) istifâde ederek, Kurân- Kerîm’in Bakara Sûresi’nin 255. âyeti olan ve Âyet-el Kürsî olarak bilinen âyet-i kerîmenin bir ölçüde tefsirli meâlini sunacağım.
Muhyiddin İbn Arabî‘nin (d.1165- v.1240) “Tedbîrât-ı İlâhiyye” adlı eseri, Ahmed Avni Konuk (d.1868-v.1938) tarafından, daha latin harflerine geçilmediği bir dönemde, 1922-1925 yılları arasında Arapçadan Türkçeye tercüme ve şerh edilmiştir. Bu eser Prof. Dr. Mustafa Tahralı tarafından yayına hazırlanarak ilk baskısı 1991’de yapılıp yayınlanmıştır.
M. Şükrü Hanioğlu‘nun, ülkemizde tartışılmakta olan başlıca gündem konularından biri, kendi ifâdesiyle “İlköğrenim kurumlarında okutulmasına 1933’te başlanan ve süreç içinde metninde değişimler yapılan “Öğrenci Andı”nın kaldırılması işleminin Danıştay 8. Dairesi tarafından iptal edilmesi” hakkında bir yazısı çıktı bu günkü Sabah’ta.
Gökhan Özcan‘ın bu günkü yazısının (Yeni Şafak) başlığını bu yazının da başlığı olarak alıntıladım. Çocuk rûhunu yansıtan bir ifade bu. Yazısının son cümlesiyle, bu yazıda ele aldığı ve okullarda yıllarca devam etmiş bir uygulamanın “hiçbir şeye aykırı değilse bile, çocuk ruhuna esastan aykırı olduğunu” vurguluyor yazar. Yazısının başlığını da, son cümlesinde belirttiği bu tesbiti karşılığında çocuk ruhunu yansıtan bir gerçekliğin ifadesi olarak seçmiş olmalı. Bu değerli ve düşündürücü yazıdan şu cümleleri alıntıladım:
“Millî irade-vesayet” kısır döngüsünü kırmak başlıklı yazısını (Sabah, 21.10.2018), M.Şükrü Hanioğlu, Alexis de Tocqueville’in Eski Rejim ve Devrim (1856) eserinde yaptığı bir vurgulamaya ve ileri sürdüğü görüşüne yer vererek başlatıyor. “Hükûmet etmenin oldukça basitleştiğini” vurgulamış o eserinde Tocqueville.
